Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2010

Μην ξεχαστείς

Θες να φύγουμε; Έχω μαγικά να κάνω που δεν τα ξέρεις. Έχω σχέδιο. Δώσε μου λίγο χρόνο μόνο, πολύ λίγο, όσο κρατάει μια ανάσα. Πάρε άλλη μια ανάσα,να μην ξεχαστείς. Δεν ξέρω ακριβώς τι κάνω. Δεν έχω φύγει ποτέ απο εδώ. Ήρθα όταν ήμουν μικρό παιδί. Λέγανε τότε πως με είχε πάρει ξώφαλτσα μια κατάρα να μην μεγαλώσω ποτέ, αλλά δεν δούλεψε και έτσι μεγάλωσα κανονικά, μόνο τα χέρια μου μείναν σαν μικρού παιδιού, μικρά και άχαρα. Μετά αυτοί εδώ, έκαναν κάτι παράξενους πολέμους, εγώ κρυβόμουν απο φόβο. Πέρασε ο καιρός και  ήρθες εσύ και μπήκα στις μάχες τους για να μην μπείς εσύ. Εσύ ξέχαστηκες στην ησυχία που σε άφησα να με περιμένεις, εμένα με θάψανε κάτω απο τόνους σίδερα και μηχανές. Τους ξέφευγα καμιά φορά και έτρεχα να σε βρώ, μα με πιάνανε και με ξαναθάβανε πιο βαθιά.Μέχρι που πάνω μου φύτρωσε ένα δέντρο. Όταν τα κλαδιά του φτάσανε ψηλά στον ουρανό, οι ρίζες του μπήκανε βαθιά στη γη και με ξυπνήσανε…
Μην σε φοβίζει που σταμάτησε το ρολόι. Οι ανάσες σου κρατάνε τον ρυθμό του χρόνου. Έχω φτερά κόκκινα και λευκά, φώτα, φωτιές, δρόμους κρυφούς που τρέχουν μέχρι έξω, μέσα στο κεφάλι μου. Έχω κλειδιά κάποιο  θα ταιριάζει, την αγάπη που δεν μίλησε να πει μια κουβέντα τόσα χρόνια. Πάμε να φύγουμε, να πάμε μια βόλτα εκείνες τις περίεργες ώρες που το ξημέρωμα μας έβρισκε στο δρόμο, έκει που μου είχες πει να αγαπήσω το τραγούδι που αγαπάς και που ακόμα παλέυω να θυμηθώ…

Advertisements

Read Full Post »

Θα έρθει μόνο όταν θα την έχεις πια ξεχάσει. Είναι αυτάρεσκη και εγωκεντρική. Θέλει κάθε φορά που έρχεται να είναι σαν την πρώτη φορά. Να την ερωτευτείς σαν την πρώτη φορά. Να μην θυμάσαι πόσο σκληρά έφυγε χωρίς να νοιαστεί για την θλίψη σου. Ξέρω πότε θα έρθει, όταν θα ξεθωριάσει ακόμα και η σκέψη της απο το μυαλό μας. Όταν θα ανταλλάξεις με την συνηθεία και την τελευταία ανάμνησή της. Όταν θα την έχεις συγχωρέσει. Όταν θα έχεις ξεχάσει το προσωπό της και σαν το δείς ξανά θα λές μαγεμένος πως είναι το πιο όμορφο.Την θυμάμαι ακόμα, την θυμάμαι καλά. Την μέρα που ήρθε, που δεν ήταν μέρα μα νύχτα, παρ’όλα αυτά έμοιαζε πολύ με μέρα. Θυμάμαι την δόξα της, την σύγχυση μου και την ομορφιά της. Τα αρώματα της, τον ζωτικό αέρα που άφηνε καθώς μας προσπερνούσε. Θυμάμαι πολύ καλά και την νύχτα που έφυγε. Κουρασμένη απο εμένα , απο όλους, θυμάμαι να γυρίζω το κεφάλι απο την άλλη πλευρά, στο ξεχασμένο για καιρό τόπο μου, εκεί που έπρεπε να γυρίσω πια. Θυμάμαι να αλλάζουν χρώμα τα μάτια μου και τα μαλλιά μου, χωρίς να μιλάω για καιρό. Θυμάμαι τις λέξεις που διάλεξα να αρχίσω την προδοσία μου στα υπέροχα μάγια της, την θυμάμαι ακόμα , θυμάμαι τα πάντα ακόμα. Μα εσύ σύντομα θα την ξεχάσεις, γιατί πονάει αρκετά η απουσία της και την ανακουφίζει η λισμονιά. Άυριο θα ξυπνήσεις και η ευτυχία θα κοιμάται δίπλα σου».

Read Full Post »