Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Δεκέμβριος 2009

confessions: πλυντηριομαχία

Μπαίνω στο σπίτι, με την πρώτη ματιά όλα ήταν ωραία. Το σαλονάκι αν ήθελες το κανες κ 5χ5 με τη μία. 88 τετραγωνικά, το 8 ο τυχερός μου αριθμός, λέω κι εγώ είναι της μοίρας μου γραφτό.
Δεν είχα επιπλα κ ηλεκτρικές συσκευές για 3 βδομάδες. Επί 3 βδομάδες τρεφόμουν με ξηρά τροφή, κοιμόμουν στο πάτωμα κ το ρεύμα ήρθε μετά την πρώτη βδομάδα.. ευτυχώς είχα νερό. Κι εκεί, εκεί.. κατηγόρησα τους γονείς μου που δε με στείλανε στα προσκοπάκια. Γιατί εγώ σκληραγωγήθηκα τώρα; Να μη στα πολυλογώ, έρχεται ο φίλος μου ο ΙΚΕΑΣ.. τα έπιπλα όλα κομπλέ.. Καταφτάνει κ το πλυντήριο.
Εγω όμως δεν ηξερα να βάζω πλυντήριο. Και δεν είναι κ κανένα απλό, λιτό κ απέρριτο. Ήρθε το πλυντήριο των πλυντηρίων. Με το που το ανοίγεις στο ΟΝ, αρχίζουν κ αναβοσβήνουν λαμπάκια. Πολλά λαμπάκια, πολλά κουμπάκια. Φαντάσου ότι είναι σαν το διαστημόπλοιο το ΕΝΤΕΡΠΡΑΙΣ (σταρ τρεκ). Αν δεν είσαι ο Σποκ, ρούχα δεν πλένεις! Δεν! Έφερα φίλους στο σπίτι μπας κ με μάθουν να το χρησιμοποιώ. Καθόμασταν λοιπόν γύρω απτο πλυντήριο και βγάζαμε προγράμματα πλύσης. Στο τέλος, αρχίσαμε να τα βγάζουμε σε Excelάκια, με διαγράμματα ροής. Τελικά, μια μέρα, κι αφού είχα κλείσει 6 μήνες εκεί μέσα, αποφάσισα να βάλω την πρώτη πλύση.
Ήμουν μόνη, έξω φυσούσε. Άρχισε να ψιλοβρέχει. Έκανε κρύο. Στο σπίτι εγώ κ το πλυντήριο, λέμε. (Εγώ πάντα είχα μια φοβία με τα πλυντήρια γιατί η στύψη μου θύμιζε τον ήχο που κάνουν τα αεροπλάνα όταν απογείωνονται. Πίστευα ότι το πλυντήριο θ’αρχίσει να με κυνηγάει μες στο σπίτι. Μέχρι κ στον ύπνο μου το ‘βλεπα. Αφού στο πλυσταριό της μάνας μου γιαυτό δεν είχα μπει ποτέ. Ίσως να φταίει κι ο Stephen King γιαυτό, δεν ξέρω. Πάντως.. θεώρησα ότι είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσω τους φόβους μου). Εκείνο το βράδυ είχα μόλις εξολοθρεύσει μια κατσαρίδα. Πάνω στο ηρωιλίκι, ΜΗ ΜΟΥ ΦΥΓΕΙ, είπα να βάλω ένα πλυντήριο. Αφήνω κάτω το τέζα κ πιάνω το υγρό σαπούνι μασαλίας.. και το λενόρ. Γεμίζω τα κουπάκια. Κ κάθομαι κ το κοιτάω. Κ λέω στον εαυτό μου “αυτοσχεδίασε”. Λέω μη το παρακάνεις, μην πέσεις κατευθείαν στα βαθιά. Βάζω πετσέτες κ εσώρουχα. Όχι τα καλά, τα άλλα. Παίρνω τα κουμπιά με τη σειρά. Πρώτο κουμπί 40 βαθμοί. Είπα, με 40 βαθμούς κάνεις κ μπάνιο, άρα νο πρόμπλεμ, νο πρόμπλεμ. Μετά είχε κάτι μασωνικά, δεν τ’άγγιξα! Συνεχίζω.. βλέπω τα χρονόμετρα. Λέω “άραξε, δεν είναι ωρολογιακή βόμβα, θα τα καταφέρεις”. Τα κουμπιά αρχίζουν να αναβοσβήνουν σα δαιμονισμένα. Βάζω χρονόμετρο στα 90’. Φτάνω στις στροφές στυψης. Ήθελα να δω πόσο γρήγορα στροφάρει το δικό μου το πλυντήριο κ έτσι.. το ρύθμισα στις 1000. Πιο πάνω πεθαίνει. Για μια στιγμή, νόμιζα οτι θα εκτοξευτεί σα πύραυλος. Μετά λέω, για να το χουν βάλει αυτοί εκεί, κάτι θα ξέρουν.. “29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν”.. σκέφτηκα.
Τα υπόλοιπα κουμπιά δε τα άγγιξα ποτέ. Γιατί ποτέ δεν μπήκα στη σκέψη του ψυχάκια που δεν ξέρω τί πίνει κ ζωγραφίζει τα σηματάκια πάνω στα κουμπιά.. γιατί τί μπορεί να συμβολίζει ένα κουμπί που πανω του έχει ένα μπλουζάκι; ένα κουμπί που έχει πάνω του ένα σαλιγκαράκι, ένα κουμπί που έχει πάνω του ένα Χ; “κίνδυνος – θάνατος”;
Και πατάω το ΟΝ. Το οποίο ΟΝ, έχει δυο κουμπιά, ένα PLAY σαν αυτό του CD player κ ένα pause! Κ γω πατώντας το λέω τώρα θα ακούσω Ρίτα Σακελλαρίου, τόσα λεφτά το πλήρωσα.. Κ μεταξύ μας, έχω κοιτάξει πίσω αν έχει υποδοχή για ηχεία. Έστω μια υποδοχή για iPod.. Τζίφος. Τζάμπα λεφτά. Έτσι φτάνουν οι νοικοκυρές σε απόγνωση..
Πατάω λοιπόν το ΟΝ κ περιμένω να δω τι θα γίνει. Σιωπή εξαπλώνεται σε όλο το δωμάτιο. Δυο κόκκινα φωτάκια δεξιά κ αριστερά του πλυντηρίου είχαν ανάψει κ έμοιαζε σαν τέρας της κολάσεως που καραδωκούσε να με κατασπαράξει.. Περίμενα, περίμενα, περίμενα,.. τίποτα. Λέω “μαλάκα ξεκόλλα, δεν είναι πυρηνική φυσική, πλυντήριο είναι! Δε σου ζήτησα να τετραγωνίσεις τον κύκλο, να πλύνεις σου ζήτησα”. Αρχίζω να κοιτάζω τα κουμπιά που σνόμπαρα πριν. Ο ψυχάκιας σε ένα απο αυτά, είχε σχεδιάσει ένα λουκέτο. Μου έκοψε να καταλάβω ότι ο ψυχάκιας εννοούσε ότι κλειδώνει η πόρτα για να ξεκινήσει “ασφαλώς” η πλύση. Λες κι εγώ, αν έβλεπα νερό μες στο πλυντήριο, θα άνοιγα για να δω τί θα γίνει! Το πατάω, να μη το πατήσω; Ξυπνάει το τέρας.. Τα ρούχα αρχίζουν να στριφογυρνάνε μια δεξιά μια αριστερά. Απ’τη χαρά μου πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου. “Μάνα.. έγινα γυναίκα!” Σιωπή απ΄την άλλη μεριά του ακουστικού. “Καλέ πλυντήριο έβαλα κ τα ρούχα γυρνάνε κανονικά, μια αριστερά μια δεξιά, όλα βαίνουν καλώς, μάνα!”
Είχα πορωθεί τόσο πολύ, που ακολουθούσα με το κεφάλι μου της στροφές του κάδου, οι οποίες σχημάτιζαν μια δίνη που παραλίγο να με υπνωτίσει. Ώσπου μετά τη σειρά του μαλακτικού, φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο: στύψιμο. Όπως προανέφερα, το είχα προγραμματίσει στις 1000 στροφές. Ξεκίνησε αργά, μάλλον για να μη με τρομάξει.. Ένιωθα να συμβιβάζομαι με την ιδέα κ πίστεψα για λίγο πως όλα θα λήξουν ήρεμα. Έκανα λάθος.
Τα πράγματα άρχισαν να αγριεύουν. Το υπεργαμάτο μου πλυντήριο, δε τα σήκωνε τέτοια αστεία. Ο θόρυβος δυνάμωνε, οι στροφές ανέβαιναν. Τα μπιμπελό κ τα σαμπουάν που βρίσκονταν πάνω του άρχισαν να κουνιούνται λες ο εγκέλαδος είχε χτυπήσει μόνο το σπίτι μου. Τα αυτιά μου βούιζαν κ μ’είχε κόψει κρύος ιδρώτας. Για μια στιγμή πίστεψα ότι θα βγει απ’την πρίζα κ όντως θα αρχίζει να με κυνηγάει. Φόρεσα την πιτζάμα μου κ τις παντόφλες για να μη βγω στο δρόμο με τα βρακιά. Κ με τα κλειδιά του σπιτιού κ ένα φακό στο χέρι ετοιμάστηκα για το χειρότερο. Από βαθιά μέσα μου όμως, ήξερα πως εδώ είναι σπίτι ΜΟΥ κ όποιος μου κάνει νταηλίκια, παίρνει πόδι. Αυτό σκέφτηκα πως θα έλεγα στο πλυντήριο αν συνέβαινε το απρόοπτο.
Κι εκεί που έχει αγγίξει το ΠΙΚ κι εγώ κάνω την κίνηση να πιάσω το πόμολο της πόρτας.. πεθαίνει. Σβήνουν όλα. Ησυχία. Μπαίνω δειλά δειλά στο μπάνιο. Κίνηση πρώτη: κοιτάω το πάτωμα. Αφού δεν βρήκα το πλυντήριο κιβωτό να επιπλέει σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, όλα είχαν πάει καλά. Σχεδόν όλα. Πάτησα το OFF. Άνοιξα τον κάδο. Προσπαθούσα να θυμηθώ τί χρώμα είχε το κάθε ρούχο πριν μπεί στο πλυντήριο.
Όλα μύριζαν όμορφα. Κ τα ρούχα όπως τα άφησα. Ποτέ δε φαντάστηκα πως η ανακούφιση μπορεί να έχει άρωμα Soupline Vanilla.

Read Full Post »