Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2009

00:00

00:00…καπού στο κέντρο γύρναγα , μπήκα στο τρένο…τι την ήθελα την μπύρα…Έπιασα θέση παράθυρο , με έπιασαν πάλι τα ψυχολογικά μου , έβαλα και ραδιόφωνο… «..όλο αυτό που ποτέ δεν τελειώνει ένα τρένο περνά και στο τέλος της γης ξημερώνει…» .Περιμένω να δω το ξημέρωμα…σαν τα παιδάκια που αμα τους τάξεις κάτι κάθονται μπάστακες και σε κοιτάνε επίμονα μέχρι να τους το δώσεις και μετά εξαφανίζονται τρέχοντας …βιάζομαι να προλάβω το φανάρι , πάντα με προλαβαίνει το μπάσταρδο…κι εσύ τι θες τώρα? Βαρέθηκα να σου κρύβομαι , κουράστηκα να κάνω πως δεν σε βλέπω να με κοιτάς…μη με κοιτάς…παράτα με…πωωω θα με προλάβει το φανάρι πάλι , δεν προλαβαίνω, μην με σταματάς , θα σε δω άλλη φορά , περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο τώρα , εσένα ο δρόμος σου είναι από την αντίθετη , γεια!

Τικ τακ , τικ τακ , τα τακούνια μου μετράνε τα δευτερόλεπτα , μου θυμίζουν πως περνάει ο χρόνος πρέπει να βιαστώ. Σε πέταξα από την σκέψη μου , είσαι βαρύς δεν μπορώ να σε κουβαλάω , θα με καθυστερούσε η έννοια σου . Θα γυρίσω άλλη φορά για σένα μη γκρινιάζεις . Πρόλαβα να δω την ανατολή και πέρασα την νύχτα εκεί έξω . Κάτι παραπάνω είδα από αυτούς που ξύπνησαν τώρα. Τους κοιτάω σαν ξερόλας…μου κόβεις την φόρα ξανά. Τι θες εδώ πάλι , σε έδιωξα δεν σε έδιωξα? Ρεεε μπελάς ….απλώνεις δεικτικά το δάχτυλο και μου κάνεις υποδείξεις … Η ηρεμία σου μου έχει σπάσει τα νεύρα . Με σταματάς πάνω στην διάβαση ενώ τρέχω ιδρωμένη και με κρίνεις . Άναψε κόκκινο κάνε στην άκρη μας κορνάρουν. Άρχισες πάλι να μιλάς για λάθη . Δεν είσαι καλύτερος , κι αν εγώ έχω κάνει 2-3 και δεν έχω μάθει τίποτα , τα δικά σου είναι αμέτρητα και συνειδητά και ακόμα συλλαβίζεις το μάθημα που λες πως πρέπει να πάρω…και ξέρεις και κάτι ? Αν όντως ήθελες να με μάθεις κάτι θα με είχες σπρώξει στη μέση του δρόμου , αλλά εσύ με αφήνεις να κυνηγάω το φανάρι…κι όσο θα κάθεσαι από κάτω , θα ανάβει πάντα κόκκινο…και χρόνο άλλο δεν έχω…κι ο έρωτας μου είπες είναι σαν τον σεισμό….άμα του αφήνεσαι σε ταρακουνάει και κάποια στιγμή κοπάζει , άμα του αντιστέκεσαι σε πετάει κάτω , σε γκρεμίζει και όταν ηρεμεί αφήνει την καταστροφή πίσω του…για να ξέρεις δεν την αφήνει πίσω του , μέσα μας τη αφήνει , και η δικιά σου κλείστηκε στα μάτια σου και κοιτάς τους άλλους με την ελπίδα να την ξεφορτωθείς , να την πάρουν από πάνω σου , δεν θα στην κάνω την χάρη …άντε σπίτι σου , έπιασε βροχή…

Read Full Post »

Σάββατο πρωί , άλλος για Εξάρχεια τράβηξε , άλλος για Περιστέρι κι η Τρίτη η μικρότερη εις το Τολό επήγε ,για να ψηφίσει και καλά στις 4 του μήνα .Επιστροφή στην πατρίδα λόγω εκλογών…αυτό σημαίνει ότι  σε 1 μέρα πρέπει να βγω με παλιούς συμμαθητές να δω την οικογένεια και να ρίξω χαιρετούρες άπειρες σε γνωστούς που από τότε που έχω να τους δω έχουν γίνει αγνώριστοι και άγνωστοι. Εκεί λοιπόν στην τούρλα του Σαββάτου κανονίζω καφέ με μια φίλη-διπλανό θρανίο στο λύκειο-με την οποία έχουμε κρατήσει επαφή και μου κουβαλάει μαζί και ένα παιδάκι από αυτά που έχουν λεφτά για κάψιμο και όταν τελειώνει το κωλοpaper σκουπίζονται με 200ευρα γιατί έχουν ευαίσθητο δερματάκι τα καημένα. Τέλος πάντων αποφασίζουμε να πάμε «αγορά».Τι εστί «αγορά» ?Ηταν η καφετέρια που καπνίσαμε τα πρώτα μας τσιγάρα και σε κάθε κοπάνα κάναμε την διατριβή μας πάνω στο τάβλι και το trivial .Τώρα έχει μετατραπεί σε ένα μέρος συγκέντρωσης απόμαχων μαθητών-κοπαναδώρων και μη όπου κάθε γιορτή και αργία ελπίζουν σε ένα καθολικό reunion και δίνουν το παρόν .Χαιρετάνε από δω φιλιούνται από κει και από πίσω ακούγονται τα γνωστά σούσουρα     «ρε μαλάκα πως έγινε έτσι αυτός», «πλάκα κάνεις αποκλείεται να είναι αυτή η Μαρίκα , η Μαρίκα ηταν ξανθια», «κοίτα ποιος μπήκε χχαχαχαχα» «πάω να χαιρετίσω» , «τι κάνεις εσύ βρε ομόρφινες να κανονίσουμε για καφεδάκι» …..έτσι κοιπόν κυλάει η ζωή στην αγορά , όμορφα και ειρηνικά .Ο κόσμος κάνει τις περατζάδες του , ρίχνει τις χαιρετούρες του , τα συμπεθερικά φιλιά του και πάει σπίτι του .Στο γωνιακό τραπεζάκι εν τω μεταξύ βρίσκομαι εγώ με την φίλη που λέγαμε και το butterboy το οποίο με ενημέρωνε για τα ταξίδια του στο Λονδίνο και για το πόσο γαμάτος είναι και ευλογημένος που μπορεί να πηγαίνει σε λονδρέζικα party εγώ έπινα το καφεδάκι μου και κουνούσα συγκαταβατικά το κεφάλι ενώ το μόνο που άκουγα ήταν η μουσική που έπαιζε «οι συ γιάννα  το λένε αυτό» λέει με σπουδή το butterboy «οι cyanna» τον διορθώνω εγώ μήπως και του κόψω λίγο τον αέρα και το βουλώσει επιτέλους…η φίλη δίπλα έκανε τα cone της για να συναντήσει αργότερα τον μπατσούλη της , ο οποίος ήρθε με πολίτικα μεν φορώντας βυσσινί croco παπουτσάκι δε βάζοντας με σε δίλλημα για το αν θα ντρεπόμουν περισσότερο αν κυκλοφορούσε δίπλα μου φορώντας την στολή . Μια και δυο πάμε να ριμαδοφάμε τίποτα και να γνωριστούμε με το αίσθημα της φίλης. Έλα όμως που το αίσθημα είχε όρεξη για λουκουμάκι , οοο ναι έτσι με αποκάλεσε και ορκίζομαι να μην ξαναφάω το συγκεκριμένο γλύκισμα που πολύ αγαπούσα. Μην ξέροντας από πού ανοίγει πια αυτή η γη όταν θες να σε καταπιεί κουβαριάστηκα στην καρέκλα μου και δε μίλησα παρά μόνο όταν φύγαμε και αφήσαμε πίσω μας τον crocoφονιά . Μίλησε όμως η φίλη και αυτά που μου είπε δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα . Ας πούμε πως για  εκείνη έφταιγα εγώ για τις υπογλυκαιμίες του δικού της. Τέλος πάντων φτάνουμε στο club , απ ‘ έξω περίμενε κόσμος .  5 γκόμενες υπερπαραγωγή και κάτι παιδάκια «ψαροτουφεκάδες» έτοιμοι  να «ψαρέψουν» την «τσιπούρα» των ονείρων τους .Πάω και εγώ με τη φίλη και καθόμαστε στην ουρά. Βγαίνει έξω ο ντουλαποπορτιέρης και μας ενημερώνει με βαριά καρδιά πως πρέπει να περιμένουμε γιατί δεν χωράει καρφίτσα εκεί μέσα. Μετά με κοιτάει και μου κάνει νόημα να μπω και όση ώρα προσπαθούσα να σκεφτώ τι με έχει αυτός και μου κάνε την χάρη λες και του έταξα ένα τενεκέ λάδι από το χωριό , η φίλη με τραβολογούσε προς την είσοδο . Καλά το ότι οι γκόμενες μου είχαν κατεβάσει ένα εικονοστάσι Χριστούς και Παναγίες ,υποφέροντας σιωπηλά πάνω στο 10ποντο , δεν χρειάζεται να το σχολιάσω . Ταλαιπωρημένα κορίτσια είναι , δεν κρατάω κακία .

Μπαίνω λοιπόν στο club το οποίο ήταν σαν βαγόνι του ΗΣΑΠ (και σε μέγεθος) , σε ώρα αιχμής , το οποίο περνώντας από το σταθμό «Ομόνοια» , δεν έχει ανάψει τα φώτα. Καταλαβαίνεις  τι εννοώ . Κανείς δεν ξέρει σε ποιανού τον κώλο ξεκουράζεται το χέρι του , οι επαφές γίνονται πιο στενές , μια ευωδία τζατζικοπατσουλομασχαλίλας πλανάτε στον αέρα και μέχρι να φτάσεις κάπου να ζεστογωνιάσεις να πιείς το ριμαδοποτό σου έχεις ρίξει όλο το μπαλαμούτι καθ ‘οδόν . Έτσι , λίγο τακουνοπατημένος , λίγο βιασμένος και βαπτισμένος με τα ποτά των άλλων έρχεσαι αντιμέτωπος με τον χειρότερο σου εφιάλτη. Η τέλεια γωνίτσα του club που σου επιτρέπει να πίνεις άνετα το ποτό σου , να κάνεις τα χορευτικά σου και που έχει και θέα προς την είσοδο ώστε να κόβεις κίνηση….ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ. Για να μην το πολυτραβάω  βρήκα την αδερφή μου μέσα και βολευτήκαμε στο δικό της οχυρό (=κάνω κύκλο με την παρέα μου προσποιούμενος ότι χορεύω για να κατοχυρώσω ένα κομμάτι γης που μου επιτρέπει να αναπνέω και να  κινώ το χέρι μου οριζοντίως και καθέτως  ώστε να πίνω το ποτό μου ) . Χορεύαμε πίναμε , πίναμε χορεύαμε και ξανά μανά τα ίδια , τώρα το τι χορεύαμε το ξέρεις , ένα playlist είναι που παίζει σε όλα τα club  με την ίδια ακριβώς σειρά . Μετά όμως μετάααα…έρχονται τα ελληνικά…και εκεί είναι το ευαίσθητο σημείο κάθε επίδοξου dj που πρέπει να παντρέψει το trash με την rock και το έντεχνο με την rap…και ξεκινάνε οι μίξεις… «Πότε Βούδας πότε Κούδας πότε Ιησούς κι Ιούδας-Δεν κάνω διακοπές σου δίνω αυτό που θες-Βρε δεν είναι εδώ το Σούλι-τόσα χρόνια εδώ δυνατά σε χτυπώ-εδώ είναι του Ρασούλη» ,που ανάθεμα κι αν ήξερε ο dj  κατά που πέφτει το Σούλι .Θα κατέβαιναν οι Σουλιώτες μαζί με τον Ρασούλη και θα τον έπαιρναν στο κυνήγι και  ακόμα θα έτρεχε .Να ξεσαλώνουν οι γκόμενες πάνω σε τραπέζια και καναπέδες και από κάτω να ζαχαρώνουν οι «αγρότες μόνοι ψάχνουν» , που έκαναν τόσα χιλιόμετρα με το Toyota hilux γιατί είναι Σαββατόβραδο(?!) ..Να μην στα πολυλογώ πήγε 5:00 η ώρα αρχίζουν οι μπαλάντες , οι υποτονικές μελωδίες , λέω και εγώ «μας διώχνουν ευγενικά οι άνθρωποι , άντε να πάμε και εμείς σπίτια μας , να σχόλασε το πανυγήρι » . Αμ δεεεε….με το που ακούγεται Χατζηγιάννης , σύσσωμο το club πέφτει σε νταλκά βαρύ .Ανάβουν και ότι αναπτήρα , κινητό , φακό τσέπης είχανε και το κάνανε εκεί μέσα , Μεγάλη Παρασκευή περιφορά του επιταφίου. Έγειρα και εγώ σε έναν καναπέ και με πήραν οι προβληματισμοί και οι βαθιές σκέψεις…. «Γιατί άραγε τον χώρισε και αναθεώρησε» , «  Ποιος πυρομανής είναι αυτός που θέλει να του ανάψει η άλλη έναν αναπτήρα για να την βλέπει» , «Τι είναι αυτό που θέλω κι ο άλλος ο χριστιανός δεν κάνει διακοπές για να μου το δώσει, χωρίς διαλλείματα καθόλου ούτε ένα ρεπό» , «Γιατί πρέπει απόψε να φορέσω τα καλά μου και από πού φαίνεται πως θα γίνει μπέρδεμα» και τέλος το απόλυτο μυστήριο , «πως είναι δυνατόν κάποιος σε ένα μόνο βράδυ να βγεί με όοοοολες τις τσούλες της γής» , Ο Αι Βασίλης είναι ή ο Harry Potter ?

Καλημέρες…

Read Full Post »

η ομορφιά της ζωής

Θα σου θυμήσει τις μικρές χαρές. Ας πούμε ότι..

Η ομορφιά για μένα δεν ανήκει σε κανέναν ορισμό, δεν την περιγράφει κανένα σχήμα , καμία εξίσωση και καμία επιστημονικά αποδεκτή θεωρία .
Όταν γεννήθηκα απαίτησα να  ζήσω. Μάλλον κάτι θα ήξερα τότε , για να είμαι εδώ μάλλον το ήθελα πολύ. Τόσο πολύ που κάθε πρωί  συναντάω την ομορφιά της ζωής στην πρώτη ρουφηξιά του καφέ μου , να με καλημερίζει , εισπνοή και εκπνοή συνειδητά . Τώρα που το σκέφτομαι , την βλέπω και στον καθρέφτη μου να μου χαμογελάει , άλλες φορές νυσταγμένη , άλλες φορές καθώς βάφεται και στολίζεται πάνω στα τακούνια της.

Η ομορφιά της ζωής παίρνει μορφές και σχήματα που δεν φαντάζεσαι. Την έχω δει στην ανατολή του ήλιου κάπου ανάμεσα στην γραμμή του ορίζοντα και τις κόκκινες αποχρώσεις του ουρανού. Την είδα πάλι να μου τραγουδάει με μια κιθάρα κάπου στην Έρμου και την πρόσεξαν κι άλλοι νομίζω. Ίσως και να είναι ένα κομμάτι από την σοκολάτα μου ,  το πρώτο ,  γιατί υποπτεύομαι πως είναι πιο νόστιμο από τα άλλα. Τα cartoon που βάζει η τηλεόραση κάθε Σάββατο πρωί ή το γλυκό του κουταλιού που έφτιαξε η μαμά και το οποίο θα τσακίσω αργότερα. Η βροχή που βαπτίζει το χώμα με ένα άρωμα που σε κάνει να σκεφτείς , εισπνοή και εκπνοή συνειδητά. Είναι εκείνη η μικρή στιγμή που ακούς το αγαπημένο σου κομμάτι στο ραδιόφωνο και νιώθεις πως θα εκραγείς και θα λερώσεις τα πάντα με φως. Το φως του φεγγαριού , ενός αστεριού , του ήλιου ή ενός κεριού που άναψα για να φωτίσω τα βράδια του ερωτά μου. Ο έρωτας , η πιο ευδιάκριτη έκφραση της ομορφιάς της ζωής. Ακόμα και ένας «τυφλός» , μπορεί να την δει μέσα από τον έρωτα. Κάνοντας μια βόλτα , την μυρίζω στο φρεσκοψημένο ψωμί του φούρνου , την βλέπω στα μάτια ενός μικρού παιδιού και την γεύομαι σε ένα χωνάκι παγωτό φράουλα , την νιώθω σε κάθε βήμα που κάνω σαν να περπατάω για πρώτη φορά, σε κάθε άγγιγμα , αγκαλιά και σε όλα τα φιλιά που δίνω ή παίρνω , φιλικά και ερωτικά , μητρικά και αδερφικά , πεταχτά και ρουφιχτά .Την ακούω  να με καληνυχτίζει, να ψυθιρίζει , να γελάει δυνατά, να μιλάει σιγά και να μου λέει, «εισπνοή και εκπνοή.. συνειδητά» .
Η ομορφιά της ζωής , είναι η βαλίτσα που με περιμένει στην πόρτα πριν από κάθε ταξίδι και μου υπόσχεται να γεμίσει με εμπειρίες και στιγμές. Είναι στιγμές , πολλές μικρές στιγμές. Σαν σταγόνες , δεν προσπαθώ να τις κλείσω στις παλάμες μου , ας πέσουν κάτω , ήδη έχουν σχηματίσει μια λιμνούλα , που ξέρεις ίσως κάποτε γίνει θάλασσα ολόκληρη και ταξιδεύω μέσα της.

Read Full Post »