Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2009

funny απελπισία

Τι να πω…όλα μέσα στη ζώη είναι ρε Νιόνιο…χάθηκε ο κόσμος δηλαδή η ζωή να είναι ένα πιτόγυρο και το αφεντικούλι ο σουβλατζής? Όπως λες ‘μάστορα ,πιάσε ένα μ’απόλα χωρίς τζατζίκι ,  να παραγγέλνεις ζωή χωρίς κλάματα , στεναχώριες και άλλα τέτοια συνοδευτικά που σου χαλάνε το στομαχι. Αλλά ρε Νιόνιο τωρά θα μου πεις πως αμα δεν το φας και λίγο το τζατζικάκι σου να καείς να έρθεις να το πετρώσεις με μπυρίτσα να σβήσει , δεν λέει…και δίκιο θα έχεις. Το λοιπό είναι καλοκαίρι , αύριο πάμε διακοπές , μη σε νοιάζει που , εκεί μωρέ στα ηλιοβασιλέματα που για να τα δείς σε τρώνε τα λιοπύρια ..είμαι και σε φάση ανάρωσης…λόγω χωρισμού…μεταεγχειρισιακή περίοδος γιατί η εγχείρηση ηταν επιτυχής αλλά ο ασθενής μας αφησε χρόνους…άλλη  ιστορία , θα στην πω τον χειμώνα που θα κάνει και κρύο και θα ναι καιρός για 2…που δεν θα τον βρώ τον πούστη που το είπε αυτό θα τον χώσω μεσα σε ένα ψυγείο κρεάτων και θα τον αφήσω εκεί να ζεσταίνεται με τα μοσχάρια….τέλος πάντων , μικρές καταστροφές Νιόνιο , μικρές σαν γυαλάκια μυτερά , ισα που τα βλέπεις αλλά την ζημία τους την κάνουν. Έχει ο κόσμος προβλήματα και εγώ το παίζω πληγωμένη βαριανασαίνοντας και καπνίζοντας τα marlborakia  σαν τσιχλοτσίγαρα…και να έχω και όλο το επιτελείο να συμβουλεύει. .Εχω μάθει  αποφθέγματα τόσο καιρό κι αν έχω μάθει…’η ζωή είναι ωραία’ , ‘τα καλύτερα έρχονται’ , ‘γλέντα το’ και ατάκες όπως , ‘κανε τα όλα πουτάνα τώρα που μπορείς ‘ , ‘είσαι μικρή τώρα μαθαίνεις ‘…και εγώ να κοιτάζω την θάλλασα και να σκέφτομαι τι ωραία που έτρωγε ο Μπάμπης μου , τι ωραία που ρευόταν ο Μπάμπης μου , τι ωραία που πήδαγε ο Μπάμπης μου , για να αρχίσω να γκαρίζω 5 λεπτά μετά ‘ μαλάκα , άσχημε , τι έκανα μαζί σου τόσο καιρό και θα βγω και θα πιώ και θα πάω με ότι αρσενικό έχει το μαγαζί’. Άσε ρε Νιόνιο…σαν παιδάκι που του πήραν το παιχνίδι κάνω , κα(τά)ντια χωρίς ΖΈΟΣ ρε συ. Για να ξεχαστώ παω και εγώ και κάθομαι στο μανάβικο του πατέρα και πουλάω καρπούζια με καρδία ζάχαρη , τα καρπούζια καλόκαρδα μου βγαίνουν πάντα όταν τα διαλέγω , με τους γκόμενους ρε Νιόνιο γιάτι μου βγαίνει πάντα μάπα το καρπουζί? Πουλάω λοιπόν καρπούζια και ξεχνιέμαι και εκεί που σκάω ένα χαμόγελο τσουυυυυπ έρχεται η κύρα Όλγα και την κυρά Κοντύλω και παίρνουν ένα κιλό ακτινίδια έκαστη γιατί βοηθάνε στην απόφραξη τους είπε ο γιατρός …εερεεε και βλέπω τα ακτινίδια εγώ και μου έρχεται στο μυαλό η ανάμνηση του Μπάμπη που  του άρεσαν τα προφυλακτικά με άρωμα kiwi , τα πράσινα και να με παίρνουν τα ζουμιά και να ρωτάνε οι γιαγιάδες ‘τι έπαθες τσουπρί μου?’…τι να τους πεις ρε Νιόνιο? Είμαι και εγώ δυσκοίλια και κλαίω γιατί έφαγα ένα τελάρο ακτινίδια και προκοπή δεν είδα?
Νιόνιο , αύριο φεύγω, αύριο φεύγουμε…και έχω και emetostop για το καράβι…αφού με ξέρεις…είμαι καπετάνιος του γλυκού νερού και ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα  ή φαίνεται ή κρεμιέται από την κουπαστή και ξερνοβολάει σαν γατί ☺ …ειδικά όταν τα έχει κάνει θάλασσα…

Μισό να το φουντώσω…

Μικρές καταστροφές που λες , η μαλακία είναι πως όσο περνάει ο καιρός γίνονται αναμνήσεις…και ξέρεις τι απάτη είναι η ανάμνηση ρε Νιόνιο?Αν η αναμνήσεις ήταν ακριβής ανάκληση των γεγονότων που έχουν συμβεί δεν θα ήταν καθόλου νόστιμες…γι’ αυτό τις μαγειρεύουμε όπως θέλουμε. .κάτι ξεχνάμε κάτι άλλο σκεφτόμαστε και βάζουμε στη  θέση του…γιατί αμα ρίξεις τα μυτερά γυαλάκια στη θάλασσα θα τα κάνει το αλάτι στρογγυλά και ανώδυνα…σαν γυαλιστερές πετρούλες…και να χα τώρα μια να του την πέταγα στο κεφάλι να του το άνοιγα σα γαρύφαλο…
άντρες εδώ , άντρες εκεί , άντρες και παρά πέρα και εγώ νυστία  και προσευχή , ώρες ώρες νιώθω σαν διαβητικός σε ζαχαροπλαστείο ρε Νιόνιο…αλλά δεν γίνεται αλλιώς , δεν συμφωνεί το μέσα με το έξω μου και αναμένω μέχρι νεοτέρας διαταγής… δε βαριέσαι…

Advertisements

Read Full Post »