το κεφάλι μου το κλούβιο

Ξυπνόντας μια τη χθεσινή δε τη πολυθυμόμουν, ξύπνησα την επόμενη και πιο θολή είχε γίνει.

Βγήκα να μάθω και να βρω τα όσα είχα ξεχάσει, κι αυτά που μου απομείνανε για να τα ξεμπερδέψω.

Κι όποιος μου εξήγησε να δω ή μου δειξε να μάθω , εκείνα που κάποτε ήξερα, με τα ίδια μου τα μάτια,

μού πε αλλιώς μαθαίνεται στο χρόνο ότι παιδέυεις, κι ότι ζυμώνεις μέσα σου και σαν εαυτός ορίζεις.

Γιατί αν φανούν στον άνθρωπο όλα ετούτα ξένα, όσο να του τα ξαναπείς αφύσικα θα μείνουν.

Αυτά που είδα και έμαθα μου φέρανε ζαλάδα και ένιωσα στο στομάχι μου κάτι να τριγυρνάει, που αν δε το έδιωχνα μακρύα θα με είχε αρρωστήσει.

Μα απο όλα τα παράξενα έκεινο που μου μένει είναι η απαξίωση που δέχτηκε η αγάπη, μα πες μου αδερφάκι μου που το χεις ξανακούσει να τη πουλάν με το κιλό για δυό φτηνά λογάκια;