Μην ξεχαστείς

Θες να φύγουμε; Έχω μαγικά να κάνω που δεν τα ξέρεις. Έχω σχέδιο. Δώσε μου λίγο χρόνο μόνο, πολύ λίγο, όσο κρατάει μια ανάσα. Πάρε άλλη μια ανάσα,να μην ξεχαστείς. Δεν ξέρω ακριβώς τι κάνω. Δεν έχω φύγει ποτέ απο εδώ. Ήρθα όταν ήμουν μικρό παιδί. Λέγανε τότε πως με είχε πάρει ξώφαλτσα μια κατάρα να μην μεγαλώσω ποτέ, αλλά δεν δούλεψε και έτσι μεγάλωσα κανονικά, μόνο τα χέρια μου μείναν σαν μικρού παιδιού, μικρά και άχαρα. Μετά αυτοί εδώ, έκαναν κάτι παράξενους πολέμους, εγώ κρυβόμουν απο φόβο. Πέρασε ο καιρός και  ήρθες εσύ και μπήκα στις μάχες τους για να μην μπείς εσύ. Εσύ ξέχαστηκες στην ησυχία που σε άφησα να με περιμένεις, εμένα με θάψανε κάτω απο τόνους σίδερα και μηχανές. Τους ξέφευγα καμιά φορά και έτρεχα να σε βρώ, μα με πιάνανε και με ξαναθάβανε πιο βαθιά.Μέχρι που πάνω μου φύτρωσε ένα δέντρο. Όταν τα κλαδιά του φτάσανε ψηλά στον ουρανό, οι ρίζες του μπήκανε βαθιά στη γη και με ξυπνήσανε…
Μην σε φοβίζει που σταμάτησε το ρολόι. Οι ανάσες σου κρατάνε τον ρυθμό του χρόνου. Έχω φτερά κόκκινα και λευκά, φώτα, φωτιές, δρόμους κρυφούς που τρέχουν μέχρι έξω, μέσα στο κεφάλι μου. Έχω κλειδιά κάποιο  θα ταιριάζει, την αγάπη που δεν μίλησε να πει μια κουβέντα τόσα χρόνια. Πάμε να φύγουμε, να πάμε μια βόλτα εκείνες τις περίεργες ώρες που το ξημέρωμα μας έβρισκε στο δρόμο, έκει που μου είχες πει να αγαπήσω το τραγούδι που αγαπάς και που ακόμα παλέυω να θυμηθώ…